408

İri, siyah gözlerinde ben hep kendimi aradım. İri ve simsiyah bahtım, birazcık talihim ellerini tutunca duyduklarım. Yani ayakların üzerinde taşıdığın bacakların, kolların ve yine simsiyah saçların. O saçlar ki kendimi alamadığım. Kendimi ararken ne çok şeye en çok kendimde rastladım. Koca bir yüreği sevgiyle doldurup taşırdım, ellerimin büyüklüğünü teninde anladım, gözlerim gözlerini hep bulurdu ama bir an olsun kendi irademle onları bırakmadım. Bahtsızım. Bir de güzel olan her yerde duyduklarım: Sesin, kokun, unutamadığım adın. Köklü, yaşlı ve dalları göğü kaplayan bir ağaca bakarken nasılsa öyle işte umduklarım. Hiçbir zaman tesadüf etmedim, her şeyin farkındayım. İşte şimdi nasıl soğuyorsa gece, nasıl karanlık oluyorsa etrafım, bir de hiç değişmiyorsa göğe bakınca aradıklarım yıldızsız gecelerin sebebini hep anlarım. İri, siyah gözlerinde hep kendimi aradım. Saçların dalga dalga savrulduklarım, ellerin sıcacık, ayakların yoluma ışık olanlarım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s