407

Bir mucize yürüyor sokaklarda. Geceleri seviyor, çiçekleri büyütür gibi hevesle gülüyor. Fakat görüyor gözleri karanlıkta, elleri birbirini tutunca bir rüzgar esiyor, sesini duyan kuşlar üzerinden uçuyor. Yapraklar dökülmüyor artık sonbaharda, sonu olmayan baharı taşıyor saçlarında. Birdenbire oluyor, hiç gitmemiş ama yeniden, yeniden geliyor aklıma. Bir mucize gerçek oluyor, yıldızsız geceler sebebini buluyor. Şimdiyse sebepsiz sanıyor kendini, tanımıyor içimdeki hasretin şiddetini. Fakat işte her şeye rağmen yürüyor sokaklarda, toprağın saadeti çıldırtıyor olmalı başını koyduğu yastığın yumuşacık tenini.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s