392

Seninle ben, sessizce akan, hiç duyulmayan suların sakinliğini buluyorum. Saatin umarsız akışını nabzımda duyuyorum. Nedense uzayan yolları kısaltan bir kestirme yol oluyorum. Daha şimdiden bilmediğim uzak kentlerde hissediyor, sana olacak hasreti yaşıyorum. Ben seninle ağaçların altında yürüyorum. Kırmızı renginde meyvelerin, beyaz çiçeklerin ve uzak yerlerde göremediklerimin canlı, taze, bilinmez hissiyle doluyorum. Kulağımda hiçbir kuş cıvıltısı, rüzgarın ıslığı, kalabalıkların uğultusunu bulamıyorum; Sesini duyar duymaz kendimi suların içinde sağır ediyorum. Hayır telaş etmiyorum. Aynı göğün altında olmasak bile bulutların üzerinde, yıldızların parlayan ışığı içinde, sonu görünmeyen maviliğin derinlerinde amma ellerimi okşayan kadife bir hisle yüreğimde seninle olabilirim. Seninle ben, toprağın altından yükselen çığlığı duyuyorum. İlk kez toprağa ait hissediyorum ellerini tutarken. Yüreğim, toprağın üzerinde savrulan gölgem.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s