391

Şimdi tertemiz denize batarken güneş ben yola çıkıyorum. İlk defa ağzımda buz eritir gibi şaşırıyorum, ilk kez yere düşer gibi telaşlıyım. Kime sorsam seni, seni benden iyi biliyorlar gibi geliyor. Karışıyorum. Herkes, her yere koşturuyor ben ulaşamıyorum. Şimdi niçin ağaçların rengini daha bir içten seviyorum, bir parçan olduğunu bildiğimden mi? Artık gökten çok toprağı seviyorum. Gitmek istemiyorum, neden bilmiyorum. Çıkış okları parlıyor zeminden, köreliyorum. İşte şimdi otomobil dedikleri kutunun içindeyim. Hayır, sebebini bilmiyorum, kalmak istiyorum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s