389

Çiçeklerin kokusundan tanıyorum seni. Yemyeşil ormanın havasından, toprağın sıcacık eden karasından. Yarını getiren zamandan değil, saatlerde yazan sayılardan. Nasıl hemen anlıyorum seni, nasıl duyuyorum hiç çıkmayan sesini. Gecelerin sessizliğinden daha derin değil midir gözlerinin içi. Ellerinle dokunduğun her yerin sevinci, saçlarına değen rüzgarın saadeti, ayaklarının altında ezilmiyor göğe yükseliyor olmalı kaldırım taşları, yoluna savrulan ağaçların yaprakları. Tanıyorum yıldızlara bakarken beni bilmeyişini. Uzaktan uzağa değil, yanıbaşında duruyorum. Gözlerimle yanına varıyorum ve dokunuyorum. Şimdi can bulan yalnız ışıklar değilmiş gibi. Tanıyorum dudaklarında hareket eden gülümsemeyi. Ben, içime nasıl işlediğini dudaklarında öğrenmedim mi? İşte şimdi, yolun sonunu izliyor, içimde tekrar eden sesleri dinliyor anlıyorum; Tanıyorum seni.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s