387

Öfkemle güneşe dokunabilirim. Yanıyorsa hatıralar, ateşe sarılabilirim. Hatta güne doğabilirim, geceleri kaybolurum. Hakiki vaziyetten habersizim, hakikatten daha kesin şekilde belirsizim. Toprağa sevdalıyım, toprağı sürebilirim. Göğü severim, göğe ellerimi uzatabilirim. Bir kere bile olsa ulaşamadığım için yıldızlara, bir an olsun değmedi ellerim saçlarına, sokak lambasının aydınlıkta yanmasına; Affedemiyorum, öfkeliyim. İlk kez mi sanıyorsun, heves mi biliyorsun, anlamak istiyorum. Nereye varacağımı bildiğim yolları sevmiyorum, uzatmak istiyorum. Bir kez olsun ağaçlara insan gibi sarılmak, dökülen yapraklarına kızmak, bağırmak istiyorum. Şiddeti dinmeyen özlemin dik yokuşuna tırmanıyorum her gün, susuzluk çekiyorum, yağmura hasretim. Yani çeşmeden akmayana bütün kıymetim. Derin nefesler alıyorum, derin nefeslerin etkisindeyim. Seni, senin dışında bir göz gibi görmekten, aynaya bakınca seni bulamayacağımı bilmekten kaçıyorum. Öfkeliyim.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s