385

Sen o uzun, o ıstıraplı gecelerin içinden parıldayan yıldız gibi görünüyorsun şimdi. Uzaksın.
Yani sen, son umudum olabilirsin, sonu bilirsin. Sonu seversin.
Körlüğümü alabilirsin gözlerimden, ilk kez duyduğum sesleri verebilirsin. İlk kez dokunabilirim, ilk kez üzerine ayak basabilirim ve son kez yapabilirim ne istersen.
Şimdi sen bana iyilik bile edebilirsin.
Kafamın içinde olanlardan sorumlu değilsin, sabahın uzaklığına bir çare versen, aydınlık etsen ve göstersen.
Yani şimdi sensin bana yol gösteren. Yolları sevdiren.
Beni hiç görmemiş, benden bir tane iyilik bilmemiş amma nihayetimi adın kadar iyi bilensin sen. Şimdi karanlık, birazdan sımsıcak aydınlık.
Seninle olan, sana dokunan, sana dair yazan ve nefes alan. Sensizlik beni çaresiz bırakan.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s