366

Gece sabaha elbet varacak, seninle huzur bulmak kadar mutlak. Ellerini tutmak, nihayet değil midir kokusu, toprak. Gözlerine bakmak ve aydın olmak, teninde gezen bulutlar değil mi, zordur hemencecik onlara uzanmak, dokunmak. Birden bire olmadı mı yıldızlar, alışkanlık değil mi nefes almak, bir yudum su yaşatmaz mı sanki günlerce bedenimizi; İşte böyledir, karşından çekildim mi yitirmem gözlerimin önünden seni. Bir bedene ait etmedim ki hislerimi. İşte sen, böyle unutulmaz. Kaç senedir beraber yürüdük ama bu ayaklar bir sona varamaz, bir son karşımızda duramaz.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s