352

Ben böylesine bir gerçeği yalnızca geceleri kabul edebilirdim. Istırap duyan kalbimi suya doymak bilmeyen dudaklarım uyum içinde takip ederdi. Ve esasında daha niceleri. Niceleri sabahlara dek uyutmazdı zihnimi. Damarlarım içinde titreyen kan hiçbir zaman bir ihtimal değildi. Telaşımın ve huzursuzluğumun sebebi, gökte parlarken gördüğüm yıldıza doğru baktığında, bütün ihtişamın bir bilinmeze doğru kayıp gitmesi olabilirdi. Ellerimle tutmak, ellerine uzatmak isterdim gökyüzünü geceleri. Göğü sahipsiz sanırdım ve öylesine bahtsız yitirdim ellerimle tuttuğum ellerini.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s