321

Daha vakit var, kasvettir bu mevsim, adı sonbahar. Aldanma, agaçlara geri dönecek dökülen yapraklar, açılacak yeniden sonuna kadar pencere, kapılar. İmkânı yok, rüzgar senden nasıl kopar? Yitirme ümidini, sokaklar aydınlık, ellerine kavuştur birbirine budur en güzel sıcaklık. Ellerim hala sıcacık. Korkma, ışık doğacak karanlığa, kuşlar ötecek pencerende, uykundan edecek huzuru seslerin; Sen ne de güzel gülersin sevgilim. Sade bu yüzden bile değişir mevsim. Ben ilkim, ben bahar. Ben yaz yağmuru, sen beyaz papatyalar. Burada değişmeyen şeyler var, kış ise mevsim, sen kocaman dağlar, ben bembeyaz karlar. Tane tane düşer üzerine bedenim, ben sensiz bin parça kristal damlalar. Fakat unutma, karlar altından kardelenler doğar, tepende bin yıldız. Gök olur gözlerim, ışığındır mavisi gecenin. Ben şimdi masmaviyim, hakimiyetindeyim gecenin, dört yanına uzanan ise ellerim. Biliyorsun, sıcacık hala ellerim. Saçlarına esen rüzgar benim nefesim.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s