320

Nasıl yapmam gerek, nasıl susturmalıyım sayıkladığım kelimeleri, yankı eden sesimi. Sökmeliyim miyim ses tellerimi, beceremem, damarlarımdan akıyor sanki tek tek her harfi. Sular içinde, gecenin pençesi altında, karanlıkta bir kuytu köşede miyim; Her şey nasıl olur da bir arada sahipsiz, içimde birikmiş. Unuttuğum yollar rüyamda, sesler çınlıyor her gece yastığımın kenarında, tenimde izler görüyorum, gözlerimde olmayan renkler; Ben ne çok şey kaybetmişim meğer, ne çok şeyi mahvetmişim ellerine günlerce dokunmayınca. Bu derinlik, okyanus gibi sessizlik. Göğü perdelemiş bulutlar, tek ümidim dökülen damlalar. Toprakta biten her filiz, sabah kahvaltım, suyum, tatsız tuzsuz. Bir garip haldeyim, uykusuz, hasta ve huysuz. Asabiyim, kuşlar kanatlı, ben bir adımda yorulmuş. Eskimiş, geride kalmış, nefesi kesilmiş, güneşsiz, papatyasız, çiçeksiz. Halim tek kelimelik, canım tek nefes, içim dışım hissiz, burada eksiğim, burada yitik, burada buldum hepsini, bunun adı sensizlik.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s