306

Ben de bilirim ne uzaktan geldiğini, ne yollar geçtiğini, ne rüzgarlar estiğini. Kocaman dalgalar mahvetti ismimizi, dağıttı kum tanelerini suların ateşi. Yalnız kaldım, ismimin tek harfine değmedi mavinin alevi. Şimdi şu kocaman deniz, sonsuz okyanuslar boyu cehennemin kızgın güneşi. Tam da inandığım gibi, tam da içimden geldiği gibi gökkuşağının renkleri. Görüyor musun geldiğin yerden, biliyor musun içtiğin suyun içinden, içine çektiğin nefesten, bana söylediğin son sözünden, işte bu yüzden; Eğer ölürsem, inandıklarım yüzünden. Ateş gibi yanıyor içim, yanıyor gül bahçelerim ellerine gidemeden. Kırk derece, en makul bahanem. Ölüyorum, ecelim esiyor pamuk gibi sıcacık nefesinden.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s