304

Ben görmüş gibiyim, bilmiş gibiyim, illa ispat gerekse düşmüş gibiyim, çizilmiş gözlerimin içi, senden gayrı hep terse gitmişim. Sensiz hiçlerin, seni bilmeden nefes alan kalbin tek parça haliyim. Doğmuş batmış güneş, yanmış sönmüş ateş, uçmuş kaçmış kelebekler, ayrılmış yollar fakat hiç mi değişmezmiş kader? Ellerini bıraktığım yerde silinmiş midir izler? Daha yüksek nerede var sen gözlerini gözlerimden yere indirmişsen? Ben düşmüşsem, ben kendimi yerin dibinde görmüşsem, ben artık sade bir hiçsem; Nasıl sevmem karanlığı, sen gözlerini kapatıp açmış günü gece etmişsen. Şimdi nerede olduğunu bilmeden, bulutlar yağmur dökerken, mevsimler hiç durmadan geçerken, gülüyor mudur yüzün seninle ben aynı şarkıyı dinlerken. Mesela sen saçlarını tararken, istikbalim ıslak saçlarında dalgalanırken, çığlık çığlığa çalan sesler. Sensiz, her yeni gün, yeni olan her şey bir tutam hissizken. Neredeyim en sevdiğin renk bile gökte duruyorken? Bir tutam uzaksın, bir yudum sensizlik, bir soluk ardı sana hep gecikmişlik. Zamansız artık her şey, zaman hiç durmadan geçer, ben ise ardında kalan anlamsız izler. Sen gözlerini kapatınca göz göze gelen, zaman zaman rüyalar belki de düşler.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s