298

Kendine gel. Aklımın içine, birkaç heceyle. Son sözlerin neyse, söyle hepsini misliyle. Yorgun mu bedenin, uyurken gel nefes nefese kalbimin içine. Solgun renklerin bir bütün haline, dökülmüş yaprakları ağaçların, dokun, can ver siyah kadar çok maviye, küçük ellerinle. Göğe, gölgeme, göğüs kafesime. Kanatlarını aç gerekirse, konarsın vaktiyle susadığın dudakların üstüne. Bir nefes üfle, kıyamet kopsun yere göğe. Uzanalım sarmaş dolaş ışıklar içinde, yıldızlar altında, kendi kendimize. Bir tek senin isteğinle. Küçük gözlerinin gözlerime bakıp kocaman olduğu her an, sessizce, dudaklarından dökülen iki heceyle. Kendinde beni bulman hevesiyle. Nefes nefese.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s