245

Siyah beyaz bir fotoğraf gibi süzüyorum etrafımı, önümü, gökyüzünü. Ağaçları, kuşları, bir türlü esmeyen rüzgarı. Denizlerden balıkları, hareketsiz solungaçları. Tüm ışıkları sönmüş gibi, tüm sesler susmuş, tüm acıları dinmiş ve tüm hayalleri bitmiş dünyanın. Herkes aynı şeyi söylüyor, herkes aynı kötülükten bahsediyor; Kimsenin umudu kalmamış, umut ayaklar altında eziliyor. Sonra sen geliyorsun uzaktan, renklerini seçiyorum, dökülüyorsun yağmur gibi buluttan. İzlerin çiziliyor ellerime, dudaklarından öpüyor dudaklarım, kalbim bir nefesi daha tatmayı reddediyor, fısıltılarını duyuyor kulaklarım. Damarlarım sızlıyor, kanından tatmak istiyorum. Nefesini arzuluyor kalbim, sesinden adımı duymayı diliyorum. Ne uzaksın kadın! Şu kalbimde ki çığlıkları duy istiyorum. En uzağın kirpik uçlarım olsun, bazen burun buruna dokunalım; Ne olur izin ver artık sesinden bir harfi kaçırmayayım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s