242

Küçük bir papatya bahçesinde bulabiliyorum seni bazen, gölgem üstünde, dört duvarın her köşesinde burun buruna da geliyoruz hissediyorum. Aramaya ne gerek var değil mi? Rüyamda geliyorsun, yetmiyor, doyamıyorum yanımda öylece durmana. Kokun uzakta bir bahçeden odama giriyor, gölgen şu güzel ağaçtan üzerime düşüyor. Yalnız gölge değil, fotosentezi sanki kalbime yapıyor. Seninle nefesleniyorum burada. Hangi adımından kaçabilir ayaklarım, saçların gözlerim önünde savruluyor. Uzanıp tutamıyorum ellerinden, şu küçücük evde bile sana ne kadar uzaktayım. Uykularım gelmiyor fakat papatyalar ne de güzel kokuyor.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s