220

Küçükken düşmeyi öğrendik, büyüdük ayağa kalkmayı küçümsedik. Kimi zaman kimselerden yardım bile istemedik, yaramızı ellerimizle sardık, kanımızı emdik tadı nereden gelir bilemedik. Çizgilere basmadan yürüdük, yolları kendimize zindan ettik. Ne istedik ki böyle çaresiz dileklerimiz? Uçmak bile mucize, neyden memnun kalabildik? Bir yaştan sonra fark ettik, hayallerden umudu kestik. Önümüze bir mucize çıkardılar bizde peşinden gittik. Sonrası malum düştük, kalktık, eksildik. Tadını unuttuk kırmızı çileklerden bilinçaltı yok gibi yedik. Çok sevdik yahu tam da yüreğimizde hissettik. Bir daha kimseyi gerçekten istemedik hatta köreldi gözlerimiz çiziklerimizi bile gizlemedik.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s