171

Burada çok tuhaf insanlar. Birkaç adım atıp yoruluyorlar, bir yudum su içmeden güne başlayamıyorlar. Her an karşılarında ayna istiyorlar, içleri pis ama yüzlerini yıkıyorlar. Ayakları yanlış yoldan başka yol bilmiyor, gözlerini hep yükseklere dikiyorlar. Yüksek dediğim de binalar, elbet onları da elleriyle yapıyorlar. Renkleri sadece onlarda sanıyorlar, kimse bakmıyor çiçeklere yol kenarında kuruyorlar. Ben çok sıkıldım buradan, sanırım sen de bıktın, gidiyordun buralardan. Saçlarını izledim, bir veda cümlesi düştü ağzımdan. Kulaklarına ulaştırmadılar, sesleri susmadı, dudaklarım kurudu sayıklamaktan. Hoşçakal, unutmayacağım gül yüzünü, çiçeklere anlatacağım kurumayacaklar. Su diler gibi yağacak yağmur, yol kenarında susuz kalmayacaklar. Hoşçakal, senin adını bile bilmiyorum, seni çiçekler yaşatacaklar.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s