142

İçinde her zaman çok uzakta olma, çok uzaklarda yaşama isteği vardı. Bana bile uzak kalırdı bazen. Nefesi vücudumda esse, içimi titretse de kalbi uzaklara yürüyor gibi hızlı çarpardı. Gökyüzünde, bulutların üzerinde yaşaması gerekti, bulutlar ona yağmur dökerdi gelmesi için. Hoşnut değildi halinden, çiçekleri sulardı güçlenip ayaklanmalarını isterdi. Kolları birkaç kilo kaldıramazken yıldızlara dokunan hayalleri vardı, kolları kanatlarıydı. Yıldızlar ışıklarını parlatıp yol gösterirlerdi, çok denedi yine de gidemezdi. Onlar hayallerine doldular yağmur altında, kollarını sarardım kalması için burada. Ay dolunaya dönünce gözlerinin içi parlardı, gülerdi yüzü. Kahvesi ellerinde, hayali pencerede bir manzara, kolları kanat olmuş gücünü hissederim sarıldığımda. Böyle amansız bir rüzgar karşımda, sıkı sıkı sardım karnından dokundum onunla yıldızlara. O artık çok uzakta, benimle, benim yanımda.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s