115

Birgün başbaşa oturalım seninle, pek birşey istemem bir bardak suyunu içerim ellerinden, belki kahve yaparım sana ellerimle. Bakışlarımdan rahatsız olmazsın ince ince dokurum dudaklarını, rengini bulması için ıslatırım rahatsız etmem, gözlerini kırptığında yaparım hissettirmeden. Pek sabırsızım, göz kırpışlarını beklerken kirpiklerini sayarım, düşenleri kaldırır ellerimde yaşatırım, burnunu dokunmadan okşarım. Bulutlar yardım ederse güneşi karanlığa boğarım, biraz yağmur yağdırır toprağı ferahlatırım. Hepsi senin için az sonra anlatırım. Bana bir kalem bir kâğıt uzatın. Ama sen ver ellerinle, aynı kaleme dokunalım, kağıdı uçurtma misali özgür bırakayım, sonra gözlerine hislerimi okuyayım. Toprağın kokusu dolsun odamıza, ışıklar kapansın, sesler sussun, biraz başbaşa kalalım; Çiçekler açsın bahçemizde, kokusunu güzel burnuna duyurayım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s