89

Bizim ard arda sıralı pencerelerden aklımıza gelenler sabitti, orada o odada oturanlar güneşi seven insanlardı. Bizde onları aydın bildik, tanımadan pekte sevdik. Yolun ortasında duran kediye su uzattık, yoksa gidip birimiz aldık, susuz bırakmadık. Tok saydık, belki de susadı diye biraz utandık ama yine de gitmek zorundaydık. Çiçeklerin kokusunu seven oydu az yürüdük ama o durdu, ölüyorlardı, öylece bakıp uzaklaşamazdı. Can kurtarmak ikimiz içinde kutsaldı, herkese göre onlar basit otlardı, biz kokularından sevdik, kokmasada severdik, yaşıyorlardı; Nefesimize katılan manevi ortaklardı. Yüzünden okunan acı içime düşen çaresizliğin tarifi olamazdı, gözleri kanlandı, birazda hüzün doldu ama ağlamadı. Ayaklarımdan beklenmeyecek kadar hızlıydım, su aldım, sonra sular aldım, çiçekleri özenle suladı. Su içimizi ferahlattı, güneş sanki karardı. El ele tutuştuk ve yürüdük, birazdan hayallerimiz önümüzde canlanacaktı. Biz iyi insanlardık, iyilik kanımızda dolaşandı, yokuşlarda nefessiz kalmak, yüzerken yorulmaktı. Çocuklarımız peşimizden gelen aydın insanlar, sulanan çiçekler ve ortada kalmış hayvanlardı. El ele tutuşmamız tüm evrenin, büyük karmaşanın ve iyi insanların tek anlamıydı. Ellerini hiç bırakmadım, yollar ayrılırsa ellerimiz birleştirecekti. Biz inandık, önümüze baktık.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s