85

Yanından ayrılalı uzun zaman olmuştu, en azından güneş düşmeye başlamıştı maviden, sanırım o da tutunamamıştı. Kendimi küçük bir deniz kıyısında bulmuştum, burası hayvanların yuva yapabildiği kadar güzel ve ıssızdı, az sonra denizde olduğumu farkettim. Her şey o kadar ani oluyordu ki az önce gördüğüm yavru kuş kocaman olmuş tepemde beni selamlıyordu. Ayaklarımı ve ellerimi serbest bıraktım, yüzümden bakışların, ağzımdan tadın, dudaklarımdan yanakların, ellerimden ellerin, ayaklarımdan bastığımız toprak, saçlarımdan dokunuşların, burnumdan kokun sökülüyordu, içimin acısını bile deniz çekiyordu, hissetmiyordum. Kafamı kaldırdım, yeryüzü benden uzaklaşmıştı, cebimde ki notu hatırladım. Bu sana yazdığım son satırlardı, tüm gücümle karaya doğru yüzdüm. Yeryüzü umurumda bile degildi, not yazdığım kağıdın ıslanmadığından emindim, gerçek sahibinin ellerine henüz ulaşmamıştı. Bütün bir gece o küçük kağıda kocaman şeyler yazmak için çabalamıştım, ağırlığını cebimden ölçebiliyordum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s