78

Kayıp şehri keşfeden ölümsüz komutandım ben, girmiştim şehre tüm zaferlerin sarhoşluğunu bir anda unutmuş gibi masum ve güvensiz. Ellerimden kaymış olan evladımın kalbi gibi kederli ve pişman. Attım adımlarımı küçük küçük ileri hesapsız ve zamansız. Ağaçlar, kuşlar, tohumlanmış çiçekler, kelebek olacak tırtıllarla savaştım, kazandım ilk zaferi böyle acımasız, vicdanı hiç yeşermemiş yaşlı bir ihtiyar edasıyla pek iyiliksiz. Yerde saçlarından düşen kurdeleni farkettim sonra, bir kaç tel saçını, kokunu, acını ve yok oluşunu hissettim, ilk mağlubiyetimi almıştım esasında. Kaderimleydi savaşım, kaybolmuştu evladım, annesi düşürdü kurdelesini ayaklarımın altına, burada kaybolan sadece ben kalmıştım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s