72

Beraber büyüttüğümüz hayallerimiz vardı, düşmeyen uçurtmalar ve ağlamayan çocuklarla doluydu içleri. Aynı yolda her sabah tekrar karşılaşmak ve aynı adımları denk getirmek bile yoktu içlerinde, kaderden bağımsızdı. Eğer kadere dokunabilseydik senden önce yaşamaya, nefes almaya başlamazdım, yaşlanmazdım. Bu dünya sensiz, hayalsiz bir gece gibiydi, yaşlandıkça anladım, yaşlarım kadar çok uzaklaştım. O sabah sana yürüyordu ayaklarım, her yer öyle kalabalıktı ki önce saçlarına sonra ellerine ve sonra dudaklarına bağlandım. Elbette beni tanımıyordun yine de bakışlarım sana yolu gösteriyor olmalıydı, hep buna inandım. Yollarımız, fikirlerimiz, hayallerimiz ve gecelerimiz birleşti, artık sadece ben yanındaydım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s