27

Ayak seslerim karanlığa karışıyor, aslında aynı yoldayım, istemsiz yürüyor ayaklarım, darağacına gider gibi bugün yavaş adımlarım sebepsiz. Sana gelirken de geçti saat ama yazdı mevsim, maviydi gökyüzü, toplanmamıştı böyle bulutlar. Yol yormamıştı beni o gün, bilmediğim bir şehir ürpertmemişti içimi, açlık ya da susuzluk umurumda bile değildi. Git dediğin de çözüldü bağları dizlerimin, düşmedim, düşmeyi de beceremezdi o gün ayaklarım. Su alıp içmeyi unutmuştum, bilmediğim yolları ezberliyordum gelirsin diye, sen çıkacaktın her köşe başında o gün, rüyalar bile görülmüştü o an için. Deniz kokuyordu nefesim, dermansızdı o akşam ayaklarım, tüm kelimeler seferber olmuştu tukeniyordu sanki içim. Çok zaman oldu, yağmurlar sildi belki de ayak izlerimi, kokumu rüzgar alıp götürmüştür başka şehirlere ama kule hala aynı yerinde bugün. Bir ben vardım birde o karşımda, bedenim burada olsa da bir kuş olup uçmuştur ruhum o gün.
Kollarımda soğuk, içimde anlamsız bir titreme varsa bugün, elbet ölür kuşlar geri döner ruhum bir gün.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s