23

Labirent sanıp kaybolmuştuk, samimi değildik, güneş varken üşüyordu bedenlerimiz. Ellerin hep soğuktu, hiç hissetmemiştim ama soğuktu işte, o gün ısıtmak için dokunuyordu ilk kez ellerim. İzni gözlerinden almıştım ya da saçlarından belki de yürüyüşünden, ne farkederdi ki ilk kez dokunuyordum tenine, imkansızlıkların tam en altında, kocaman gölgesinde. Hızlı adımlarımla çekiyordum seni yanıma, kaybolmaktan korkardın, korkmaman için yolu biliyor gibi yürüyordu ayaklarım. Ne yaptığımı farketmiyor gibiydim, tüm dikkatim ellerindeydi, ısınmıyordu avuç için, daha çok üşüyordu derinliklerim. Nefesimle ısıtmayı deneyecektim, ellerimi kaldırdım, eline değdi dudaklarım; Ateşler içinde uyandı gözlerim. Hastaydı bedenim, en son gelmediğin gün üşümüştü kollarım, hiç ısınmadı ellerim. Hastaydım, samimi değildi ruhun, ihanet etmişti bedenin. Hastaydım, toprak kadar uzak, yağmur kadar yakındı nefesin. Hastaydım, gölgeler her taraftan fırlıyordu, izliyordu uykusuz gözlerim. 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s