21

Aynı anda uykuya dalabilirsek bedenimizden kopan ruhumuz elbet bir gün karşılaşır diye umuyorum. Fakat bu düşünce bile beni uyutmamak için yeterli gelebiliyor. Aynı dakika hatta aynı saniye içinde ruhumuz sökülmeli bedenimizden ama bunun umuduyla ruhumun hangi uzaklığa gittiğini tahmin bile edemiyorum. Her sabah kalbimin biraz daha yorgun olması kaslarımı acıtmıyor, içim o kadar ağır ki göz kapaklarıma verilmesi gereken komutlar aksıyor. Gözlerimi kaşırken bir kez daha düşünüyorum, ruh gerçekten bedene döndü mü yoksa hala yorulan nefesimle seni mi arıyor. Ben bunu bilemiyorum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s