Başlıksız Yazılar – 24

İçimde kalan güçlü en somut şey kokundu. Kocaman bir ormanda ayak izlerini tanıyamıyordum. Ellerinin degdigi yerler beni yanıltabilirdi. Ama nefesinin etkisi hiç bir şekilde burnumu etkisiz bırakamazdı. Kokunu içime çektikçe salgılanan mutluluk hormonu içimi umutlarla dolduruyordu. Gayet normal olarak seni bulacağım yere varabilmiştim. Önümde ki derin uçurumu görüyordum yinede durmadan ilerliyordum. Yere düşerken daha mutlu atıyordu kalbim. Ruhum ölümsüzdü ve seni hiç bir zaman terk etmeyecekti. Burnumda kalacak olan kokun ise bedenim için fazlasıyla huzur vericiydi. Bedenimin yok olmasına fazlasıyla değerdi…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s